Mołowidy – 3 VI 1863 – (woj. grodzieńskie)

Przeczytanie tego artykułu zajmie 2 min.
Autor: Stanisław Zieliński

Rotmistrz Czerniawski, przyjąwszy obowiązki organizatora Powiatu Słonimskiego, zdał je niebawem Franciszkowi Jundziłłowi, który przy pomocy dymisjonowanego oficera rosyjskiego Izydora Łukaszewicza (Hołoska) począł tworzyć oddział pod Mołowidami w lesie przy szosie bobrujsko-brzeskiej. Liczba ochotników wzrastała dosyć szybko i już pod koniec maja 1863 r. liczono przeszło 300 "słonimczuków". Po szczęśliwym starciu pod Ludwinowem, obozując pod Janinem, otrzymał Aleksander Lenkiewicz ("Lander") wezwanie o pomoc od dowódcy oddziału kobryńskiego Romualda Traugutta i od Jundziłła, dowodzącego oddziałem słonimskim. W drodze ku oddziałowi Traugutta, dowiedziawszy się o rozbiciu tegoż, zmienił Lenkiewicz kierunek i złączył się 1 czerwca 1863 r. pod Mołowidami z Jundziłłem, mającym 300 słonimczuków. Tegoż dnia przybyło do obozu 136 nowogrodczan pod dowództwem M. Badowskiego i księdza Łaszkiewicza. Przeciw oddziałowi powstańczemu posuwał się oddział rosyjski w sile trzech kompanii piechoty z czterema armatami pod dowództwem pułkownika Bułharina, częścią kolumn od Słonima.

Na przyjęcie nieprzyjaciela pułkownik Lenkiewicz urządził zasadzkę. Polski dowódca rozstawił na prawo od drogi do szosy kompanie Strawińskiego i Chodakowskiego, Szczęsnego Włodka i część Jundziłła, około 180 strzelców, załamawszy ich od drogi do pobliskiej smolarni, a z tyłu za nimi kosynierów z Jelskim, w lewo zaś od obozu do szosy 130 kosynierów z księdzem Łaszkiewiczem i kompanię z Sasuliczem. W obozie pozostała reszta strzelców Jundziłła, około 120 ludzi. Poza strzelaniną ludzi Szczęsnego Włodka z dwoma patrolami rosyjskimi, przy czym dwóch szeregowców rosyjskich poległo, a dwóch, w tym oficer zostało rannych, tegoż dnia to jest 2 czerwca nie przyszło do poważniejszej walki. W nocy na 3 czerwca oddział uszczuplony został przez odłączenie się Szczęsnego Włodka, który nie godząc się na plan bitwy, ruszył na Myszankę ku Kobryniowi do Romualda Traugutta i złączył się na krótki czas z Janem Wańkowiczem.

Rosjanie, wzmocnieni w nocy dwiema świeżymi kompaniami, od Berezy Kartuskiej około południa uderzyli na 60 powstańców, pozostawionych na załamaniu drogi. Garstka ta wnet cofnęła się ku konnicy i oddziałowi księdza Łaszkiewicza i Jelskiego. Wszczął się bój zajadły. Kosynierzy, z księdzem Łaszkiewiczem i Jelskim na czele, trzykrotnie odparli atakujących. Tymczasem armaty nieprzyjacielskie ostrzeliwały kartaczami powstańców, szkodząc więcej swoim wojskom i lasowi, niż Polakom. Niebawem jednak, wobec dzielnego odporu, Rosjanie musieli zaniechać walki i cofnęli się o wiorstę. W tej potyczce, która trwała od południa do godziny 21.00 wieczorem, Polacy utracili 18 ludzi, Rosjanie przeszło 200 (?) głównie od własnych kartaczów. Lenkiewicz z oddziałem wołkowyskim, przemknąwszy się mimo Ossowca [Ostrowa?], przeszedł Szczarę i na piąty dzień stanął w ostępie Repiszcza, gdzie dowództwo objął znowu Onufry Duchyński.

Podziel się w social media!

Metryka bitwy

Data: 3 VI 1863
Lokalizacja: Mołowidy
Terytorium: Litwa
Wynik: Zwycięstwo powstańców

Strony konfliktu

Powstańcy Styczniowi

Dowódcy: 

  • Aleksander Lenkiewicz
  • Franciszek Jundziłłow
  • Badowski
  • Łaszkiewicz
  • Jelski

 

Zaangażowane siły:  

  • Oddział powstańczy (300 powstańców)
  • Oddział powstańczy (136 powstańców)

 

Łącznie około 436 powstańców 

 

Imperium Rosyjskie

Dowódcy: 

  • Bułharin

 

Zaangażowane siły:  

  • Pięć kompani piechoty
  • Cztery armaty

Mapa bitew