Łążek – 22 X 1863 – (woj. lubelskie)

Przeczytanie tego artykułu zajmie 2 min.
Autor: Stanisław Zieliński

Oddział majora Śląskiego, wkroczywszy w Województwo Lubelskie, połączył się z oddziałem generała Aleksandra Waligórskiego. Po pięciu dniach ustawicznych marszów dniem i nocą, powstańcy, w łącznej liczbie do 500 ludzi, znużeni na śmierć, zatrzymali się w gęstych lasach gościradowskich.

Przeciw Waligórskiemu i Śląskiemu wyruszył major Jakow Ogolin z sześcioma kompaniami i dwoma działami oraz seciną kozaków, a połączywszy się wieczorem 21 października 1863 r. z majorem Proniewskim, który wyszedł z Kraśnika na czele pięciu kompanii z dwoma działami i również seciną kozaków, dopadł powstańców koło Łążka.

Wyczerpani powstańcy po większej części spali, gdy posłyszano z jednej strony strzały armatnie nagłego napadu. Zerwała się I kompania Śląskiego i rzuciła się w tyraliery naprzód, II kompania poszła jej z pomocą z bagnetem w ręku, a za nimi formował się oddział.

Rosjanie cofnęli się na chwilę, a druga kompania wciąż maszerowała do szturmu, nie strzelając, gdy naraz przywitał ją z prawego i lewego skrzydła gęsty ogień rotowy. Szybko rozwinięto się prawym skrzydłem w łańcuch tyralierów. Lecz gdy major Śląski, ciężko ranny, z konia spadł, powstał popłoch w szeregach powstańczych, ogień nieprzyjacielski wzmógł się, a Waligórski w gąszczach nie mogąc działać ze swoją strażą przyboczną i resztą kawalerii, cofnął się co tchu.

Prawe skrzydło zostało porwane prądem cofających się bezładnie. Zaledwie trzydziestu usłuchało głosu dowodzącego kapitana i zatrzymawszy się, stanęli za drzewami, a cofając się zwolna wśród ciągłego odstrzeliwania się, powstrzymywali jako tako napór nieprzyjaciela.

W ten sposób, powstańcy cofali się do kordonu, zastając tam już pewną część rozbitych oddziałów. Usiłowania oficerów sformowania ną nowo oddziałów i stawienia oporu, spełzły na niczym i przekroczono kordon, składając broń Austriakom. Rozproszone zupełnie oddziały straciły przeszło 30 w zabitych, przeszło 40 rannych i ośmiu wziętych do niewoli. Ale i straty Rosjan mogły być niemałe, jeżeli sami się przyznają do dwóch zabitych i 11 rannych.

Pod Łążkiem polegli między innymi kapitanowie Klisz, Rychter, Bogdański, Holender i Francuz Blond. Podoficerowie - Dzbański, Żaboklicki, Błędowski, Kaszyński. Sierżanci - Malnowski, Stroka, Tasiński oraz szeregowcy - Tyralewski, Pirazzi, Szubski, Lorenz, Czaparowski i Kułaczkowski. Wśród rannych był major Śląski, który tegoż dnia zmarł w Chwałowicach, porucznicy Biłłek i hrabia Stadnicki, sierżant Mumowski i szeregowiec Zajączkowski.

Podziel się w social media!

Metryka bitwy

Data: 22 X 1863
Lokalizacja: Łążek
Terytorium: Królestwo Polskie
Wynik: Zwycięstwo Rosjan

Strony konfliktu

Powstańcy Styczniowi

Dowódcy:

  • Śląski
  • Aleksander Waligórski

 

Zaangażowane siły:

  • Oddziały powstańcze

 

Łącznie około 500 osób 

Imperium Rosyjskie

Dowódcy:

  • Jakow Ogolin
  • Proniewski

 

Zaangażowane siły:

  • 11 kompanii piechoty
  • Cztery działa
  • Dwie seciny kozaków

 

 

Mapa bitew