Radoszowice – 27 III 1863 – (woj. kaliskie)

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Stanisław Zieliński

Z Łaz cofnął się Tedor Cieszkowski przez Porębę Mrzygłodzką i po kilkugodzinnych marszach i kontrmarszach, alarmując we Wieluniu rosyjską załogę oraz zabierając kasę rządową w Pajęcznie, stanął obozem pod Radoszowicami, zmęczywszy marszami tymi 11 kompanii rosyjskich i odciągając je od innych oddziałów powstańczych. Wysłany za Cieszkowskim z Wielunia rosyjski major Pisanko z dwoma kompaniami piechoty i seciną kozaków, napadł na powstańców pod Radoszowicami, Jednakże strzelcy pod dowództwem kapitana Skalskiego, uszykowawszy się natychmiast, w zaciętej walce odparli atak, a Pisanko nie mogąc dotrzymać placu, wezwał posiłków z Wielunia. Cieszkowski przy ciągiem odstrzeliwaniu się cofał się i dopiero pod Kiełczygłowem, odległym o 11 kilometrów na wschód od Radoszowie, sformował się do ataku i tak silnie uderzył na Rosjan , że zmusił ich do cofnięcia się na północ do Rząśni, sam zaś zwrócił się na północ ku Kamykowi. W potyczce tej po obu stronach było kilku zabitych i kilkunastu rannych. Odwagą odznaczyła się pod Rodoszowicami pani Niemojowska, która uratowała sztandar, wyrywając go z rąk rannego śmiertelnie kosyniera.

Podziel się w social media!

Metryka bitwy

Data: 27 III 1863
Lokalizacja: Radoszowice
Terytorium: Królestwo Polskie
Wynik: Nierozstrzygnięta

Strony konfliktu

Powstańcy Styczniowi

Dowódcy:

 

Zaangażowane siły:

Imperium Rosyjskie

Dowódcy:

 

Zaangażowane siły:

Mapa bitew