Została I polską prima baleriną assolutą. Solowy debiut Heleny Cholewickiej

Podziel się w social media!

Przeczytanie tego artykułu zajmie 2 min.
Autor: Łukasz Starowieyski
13 III 1864

„Panna Cholewicka, lekka jak zefir, zdawała się płynąć i niknąć wprzestworzu” – recenzowały jej występy gazety. Miała wówczas ledwie kilkanaście lat. Cholewicka urodziła się w styczniu 1848 r. „Ojciec zmarłej, tancerz rodzajowy i matka (z domu Wojciechowska) również tancerka, wcześnie zamyślili poświęcić córkę uprawianemu przez się z powodzeniem zawodowi” – pisał „Kurjer Warszawski” w nekrologu po śmierci tancerki. Dziewczynka okazała się wielkim talentem. „Dzieckiem oddana do szkoły baletowej młodziutka Helena pilnością w pracy i zamiłowaniem w pierwszych zaraz latach zwracała uwagę nauczycieli i w 14-ym roku życia otrzymała już płacę etatową i nominację zaliczającą ja do ciała baletowego” – czytamy w tym samym artykule . W Teatrze Wielkim po raz pierwszy wystąpiła w 1862 r., jeszcze jako uczennica – tańczyła kankana w „Modniarkach” oraz motyla w „Geniuszu Różowym”. Wkrótce dołączyła do zespołu baletu Warszawskich Teatrów Rządowych. Na solowy debiut też nie czekała długo – miała ledwie lat 16, gdy zatańczyła tytułową rolę w „Sylfidzie”. Następnie została na dalsze nauki wysłana do Mediolanu i Paryża. W 1868 r. została primabaleriną warszawskiego teatru. Dzięki temu dostała mieszkanie przy ul. Senatorskiej 19 i wysoką pensję. Jej umiejętnościami zachwycił się sam car Aleksander II. Jako pierwsza i jedyna w historii warszawskiej sceny baletowej otrzymała tytuł „prima balerina assoluta”. Oficjalnie mianował ją Fiodor Berg: „Panna Helena Cholewicka z decyzji JW. Namiestnika królestwa otrzymała w tych dniach nominację na pierwszą tancerkę solową, (prima balerina assoluta) teatrów warszawskich”. Jej sława przekroczyła granicę Królestwa. Gościnnie występowała m.in. w Wiedniu czy Neapolu. Niestety na przeszkodzie dalszej kariery stanęła gruźlica. Cholewicka jeździła do sanatorium, ale choroba postępowała. Pierwszy raz chciała zrezygnować z występów już w 1878 r. w wieku ledwie 30 lat. Wówczas nie zgodził się na to dyrektor warszawskiej sceny. Ostatni raz zatańczyła 3 lata później w operze „Elda”. 16 czerwca 1882 odbył się pożegnalny benefis, na którym z powodu choroby nie mogła już wystąpić. Zmarła rok później w Nicei. Miała zaledwie 34 lata.

Zobacz także

19 IV 1864

Po kolejnych przegranych przez oddziały powstańcze bitwach rosyjska pętla zaciskała się coraz mocniej wokół dowódcy II korpusu krakowskiego. Gen. Hauke…

18 IV 1864

Atak wojsk pruskich rozpoczął się o 2 w nocy. Dwie godziny później Prusacy rozpoczęli bombardowanie duńskich umocnionych pozycji. O 10…

17 IV 1864

„Czy organizację na Litwie rozwiązać, czy podtrzymać nadal takową?” - dramatycznie pytał „Rawicz” znany tylko pod pseudonimem członek litewskich władz…