Zaprzedany zaborcy. Generał Konstanty Rozwadowski prezesem Stałej Komisji Śledczej

Podziel się w social media!

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Łukasz Starowieyski
24 XII 1863

Choć był Polakiem pochodzącym z rodziny o tradycjach powstańczych, stał się jednym z najbardziej zaciekłych wrogów zrywu i wiernym poddanych cara. Wnuk żołnierza wojsk polskich, a bratanek niedoszłego wodza Insurekcji Kościuszkowskiej na Litwie, po stronie rosyjskiej opowiedział się już podczas Powstania Listopadowego. Wraz z bratem uczęszczał wówczas do warszawskiej szkoły podchorążych, gdzie rozpoczął się zryw. „Po zorientowaniu się w wybuchu rewolucji w szkole – czytamy w wydanej w latach trzydziestych ubiegłego wieku Encyklopedii wojskowej – postanowili dołączyć do swego pułku. Schwytani dostali się do niewoli polskiej; 2 razy jeszcze uciekali i za każdym razem byli chwytani. Odrzucili propozycję wejścia jako ppor. do służby polskiej. Użyci więc zostali do prac fortyfikacyjnych na Pradze, skąd 19 stycznia 1831 r udało im się uciec i dołączyć do wojsk rosyjskich”. W nagrodę 6 kwietnia 1832 roku obaj zostali mianowani praporszczykami (najniższy stopień oficerski). Konstanty powoli piął się w strukturze armii carskiej. W 1848 roku jako pułkownik wziął udział w tłumieniu powstania węgierskiego, wyróżniając się okrucieństwem. Rok później objął dowództwo 24. Symbirskiego Pułku Piechoty. W 1861 roku został oberpolicmajstrem w Warszawie i zaciekle tępił narodowe demonstracje. W 1863 roku awansowano go na stopień generała majora. W styczniu 1863 roku został przewodniczącym Komisji Śledczej na Pawiaku, której głównym zadaniem było zmuszenie do zeznań powstańców. Nie interweniował, gdy za działalność powstańczą aresztowano i skazano na śmierć syna jego siostry. W katolicką Wigilię otrzymał prezent – car mianował go urzędnikiem do specjalnych poruczeń przy namiestniku Fiodorze Bergu i prezesem Stałej Komisji Śledczej w Cytadeli. To jednak nie koniec honorów. W styczniu Rozwadowski został udekorowany orderem Św. Stanisława I stopnia, a po upadku zrywu nagrodzony tytułem hrabiowskim oraz kilkoma majątkami skonfiskowanymi powstańcom. Zmarł w 1885 roku.

 

 

Zobacz także

19 IV 1864

Po kolejnych przegranych przez oddziały powstańcze bitwach rosyjska pętla zaciskała się coraz mocniej wokół dowódcy II korpusu krakowskiego. Gen. Hauke…

18 IV 1864

Atak wojsk pruskich rozpoczął się o 2 w nocy. Dwie godziny później Prusacy rozpoczęli bombardowanie duńskich umocnionych pozycji. O 10…

17 IV 1864

„Czy organizację na Litwie rozwiązać, czy podtrzymać nadal takową?” - dramatycznie pytał „Rawicz” znany tylko pod pseudonimem członek litewskich władz…