Walczył od początku powstania. Ostatnia bitwa Władysława Kopaczyńskiego „Junoszy”.

Podziel się w social media!

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Łukasz Starowieyski
3 V 1864

Długo wymykał się Junosza rosyjskim oddziałom. Od czasu do czasu boleśnie się im odgryzając. Władysław Kopaczyński miał 20 lat, gdy wybuchło powstanie. Jego dziadek był majorem Księstwa Warszawskiego, ojciec walczył w powstaniu listopadowym. Władysław do oddziału w powiecie opoczyńskim zgłosił się niemal tuż po wybuchu zrywu. Szybko został awansowany na podoficera. Został też przydzielony do formacji żandarmów. Wiosną był już podporucznikiem, w tym czasie pełnił m.in. funkcje adiutanta dowódcy oddziału i kierował kancelarią. Pod koniec czerwca po rozbiciu partii, w której walczył, stanął na czele niedobitków. Jesienią został dowódcą żandarmerii województwa krakowskiego. Brał udział w bitach pod Iłżą i Opatowem. Jak pisał we wspomnieniach sam dowodził w sześciu bataliach. Pierwszą z nich była potyczka pod Goździkowem 30 czerwca 1863. Wiosną otrzymał awans na majora i rozkaz od gen. Józefa Hauke-Bosaka, by wytrzymał do 10 maja, gdy miały pojawić się nowe oddziały. Rosjanie tropili Junoszę wytrwale. 28 kwietnia zaatakowali jego ugrupowanie w Bebełnie w obwodzie kieleckim. „Ustawiwszy jeden pluton za domami, Junosza wstrzymywał nim nieprzyjaciela, sam zaś z drugim plutonem poszedł w tyraliery na drodze, którą szli moskale. Po pół godzinnem strzelaniu, widząc, że nieprzyjaciel się waha, sformował Junosza oddział do szarży” – pisał Stanisław Zieliński, w „Bitwach i potyczkach”. Rosjanie cofnęli się za pobliskie bagna. Dwa dni później pod Żeleźnicą starł się ze 100 osobowym carskim oddziałem. „W szarży na pałasze otrzymał Junosza plac boju, mając 2 zabitych i 3 ciężko rannych. Moskale stracili w zabitych dowódzcę i 5 szeregowych” – pisał Zielińśki. Starcie pod Pińczowem było jego ostatnim. Kilka dni później zgodnie z rozkazem rozpuścił oddział, „na dni 20, aby go już nie zebrać na nowo” – jak konstatował historyk. Następnie przekroczył kordon austriacki. Osiadł w Galicji na stałe. Zmarł w 1901 r.

Zobacz także

1 VI 1864

„Walczyłem o niepodległość mojej Ojczyzny pod rozkazami i w oddziale pułkownika Chmieleńskiego. Dnia 1 października 1863 roku zostałem ciężko ranny…

31 V 1864

To był krótki i burzliwy mariaż. Józef Ignacy Kraszewski wspierał powstanie emigracyjnego pisma „Ojczyzna” od chwili pojawienia się pomysłu zapewne…

30 V 1864

To był równie niezwykły co nietrwały plany. „Taryba litewska ofiarowuje Jego Najjaśniejszej Wysokości Księciu Wilhelmowi V. Urach Graf w. Wirtembergia…