Ostateczny koniec II Korpusu. Bitwa Alfonsa Seyrfieda pod Ojcowem

Podziel się w social media!

Przeczytanie tego artykułu zajmie 2 min.
Autor: Łukasz Starowieyski
21 VI 1864

„Ostatnie starcie zbrojne odnotowano na tym terenie 21 czerwca 1864 roku pod Ojcowem” – pisał Grzegorz Cwyl w artykule „II Korpus gen. Józefa Hauke Bosaka”. Walczący pod Ojcowem oddział nie wywodził się jednak, a przynajmniej nie w pełni z II korpusu. „Jeszcze pod koniec czerwca oddziałek 30 powstańców, uformowany przez Seyfryda w zaborze austryackim, usiłował przedrzeć się w głąb Królestwa, lecz zaraz na wstępie rozbity został i rozproszony pod Ojcowem” – pisał Stanisław Zieliński w „Bitwach i potyczkach”. Z działaniami gen. Bosaka oddziałek wiąże na pewno postać dowódcy. Alfons Seyfried, były carski wojskowy, dołączył do powstania już w pierwszych dniach po wybuchu. Był m.in. adiutantem Zygmunta Padlewskiego, członka pierwszych powstańczych władz i niedoszłego wodza naczelnego zrywu. Później wziął udział w kampanii gen. Ludwika Mierosławskiego. Został też naczelnikiem wojennym województwa mazowieckiego. Po kilku kontrowersyjnych decyzjach – w tym nie udzieleniu wsparcia innym oddziałom powstańczym został jednak z funkcji odwołany. Na początku 1864 r. gen. Hauke powołał go na szefa swojego sztabu. Formowanie II Korpusu Armii Narodowej tzw. krakowskiego rozpoczęło się pod koniec grudnia po ogłoszeniu dekretu Rządu o reorganizacji wojsk narodowych. W skład wchodziły wszystkie oddziały, które toczyły na tych terenach walki. Bosak wziął się ostro do roboty. Już 10 stycznia podzielił Korpus na trzy dywizje – krakowską, sandomierską i kaliską, przy tym ta trzecia pozostała w formie szczątkowej. Oddziały II Korpusu stoczyły kilka bitew i potyczek. W lutym Rosjanie wysłali przeciw Bosakowi ekspedycję w liczbie ok. 5 tys. żołnierzy. Próbowali oni okrążyć powstańców w okolicach Cisowa. Pod nieobecność Bosaka i po przechwyceniu rosyjskich listów, pozostali w obozie dowódcy podjęli decyzję o przełamaniu okrążenia i ataku na Opatów. Bitwa w mieście nie przyniosła rozstrzygnięcia (patrz artykuł z 21.02), za to odwrót zakończył się dla Korpusu katastrofą. „Poszczególne bataliony cofały się teraz w lasy cisowskie – tzn. prosto w ręce carskiej obławy. Następstwem tego fatalnego kroku była zupełna rozsypka dywizji krakowskiej (…) Czteromiesięczny wysiłek Bosaka poszedł na marne w ciągu kilku dni” – czytamy w monografii powstania autorstwa prof. Stefana Kieniewicza. Poszczególne oddziały walczyły jeszcze do wiosny.

Zobacz także

19 VII 1864

Był jednym z najbardziej poszukiwanych przez carskie władze powstańczych kapelanów. Szukający go żołnierze przeprowadzili ponad 20 rewizji klasztoru w Lądzie,…

19 VII 1864

To była czysta formalność. Audytoriat Polowy przesłał akt oskarżenia do Sądu Polowego ledwie jeden dzień wcześniej. „Posiadając już pewne wiadomości…

17 VII 1864

Już po raz trzeci aresztują carskie władze księdza Wiktora Bajkowskiego w czasie trwania zrywu. Pierwszy raz zatrzymują go 9 listopada,…