Biskup odmawia władzom. Biskup płocki nie odprawia mszy w związku z uwłaszczeniem

Podziel się w social media!

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Łukasz Starowieyski
4 III 1864

Nie ma informacji, by biskup Wincenty Chościak-Popiel aktywnie wspierał powstanie, ale dla władz carskich i tak był zawadą. „Jak piszą w Moskwie, ustawicznie wyróżniał się on opozycyjnym charakterem. Do wszystkich nowych reform, nawet nie dotyczących Kościoła, odnosił się ze skrytym lub jawnym sprzeciwem i nie przepuszczał okazji, by podobne uczucia wzbudzić u ludności” – pisały rosyjskie gazety. Za jeden z aktów jaskrawego sprzeciwienia się władzom, uznano odmowę odprawienia mszy pontyfikalnej z okazji ogłoszenia ukazu carskiego o uwłaszczeniu. Wincenty Chościak-Popiel został mianowany przez papieża biskupem płockim w marcu 1863 r. Sakrę przyjął w grudniu tego roku. W 1868 r. biskup został zesłany do Rosji. Głównym powodem miała być odmowa wysłania swojego przedstawiciela do tworzonego w Petersburgu kolegium katolickiego. Prasa rosyjska podawała jednak także i inne powody. „Pierwszą rzeczą, o którą go oskarżono, była jego szczególna więź z parafianami: I tak, w zeszłym roku hrabia-namiestnik przychylając się do próśb niektórych duchownych katolickich i osób świeckich, zezwolił katolickim biskupom objechać swoje diecezje. Popiel wykorzystał tę okazję, by poprowadzić całą serię manifestacji. Jego kareta była konwojowana przez zastęp od 120 do 200 ludzi, złożony z polskich patriotów, przebranych w stroje ułanów, husarzy itd. Zewsząd napływał tysięczny tłum, poprzedzony sztandarami i chorągwiami” – relacjonowały gazety. Władze były oburzone. Popiel jednak twierdził, że to tylko wyraz oddania wiernych. Był jednym z 13 polskich biskupów wywiezionych w głąb Rosji. Chościak-Popiel z Nowogrodu wrócił po 7 latach. W 1875 r. bullą papieską został biskupem kujawsko-kaliskim, a w 1883 r. - arcybiskupem Warszawy. Wręczenie płaszcza biskupiego odbyło się w Petersburgu. Tym razem biskup nie wchodził w konflikty z władzą carską – dał się poznać jako konserwatysta i konformista. W latach 1905-7 w czasie pierwszej rosyjskiej rewolucji wielokrotnie krytykował „socjalistów, rewolucjonistów i strajkujących”. Zmarł w 1912 r.

Zobacz także

19 IV 1864

Po kolejnych przegranych przez oddziały powstańcze bitwach rosyjska pętla zaciskała się coraz mocniej wokół dowódcy II korpusu krakowskiego. Gen. Hauke…

18 IV 1864

Atak wojsk pruskich rozpoczął się o 2 w nocy. Dwie godziny później Prusacy rozpoczęli bombardowanie duńskich umocnionych pozycji. O 10…

17 IV 1864

„Czy organizację na Litwie rozwiązać, czy podtrzymać nadal takową?” - dramatycznie pytał „Rawicz” znany tylko pod pseudonimem członek litewskich władz…