Szakwicie – 27 IV 1863 – (woj. kowieńskie)

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Stanisław Zieliński

Nie mogąc pójść z pomocą do oddziału cytowiańskiego z powodu mandatu stawienia się w Wilnie, i gdy i Kołyszko wypowiedział mu posłuszeństwo, Jabłonowski zabrawszy 85 ludzi, ruszył z nimi nad kordon pruski po broń. Nastraszywszy całą pograniczną straż na linii od Taurog do Kretyngi, zmusiwszy Rosjan zuchwałym pochodem do kupienia się w większe oddziały, zabrał nad kordonem przeznaczoną na Żmudź broń i połowę amunicji i wrócił, aby rozdzielić zapasy między oddziały żmudzkie. Rosjanie dowiedziawszy się, iż tylko w liczbie 85 transportuje broń w głąb kraju, ścigali go przez kilka dni, jednak bez skutku. Wreszcie 27 kwietnia zaatakowali go niespodzianie w lesie pod Szakwiciami w sile dwóch kompanii   piechoty, oddziału strzelców i straży granicznej. Dzięki obronnej pozycji, Bolesław Dłuski nie tylko potrafił wytrzymać czterogodzinny atak przeważających sił, lecz nadto wyprzeć Rosjan z lasu i zmusić do ucieczki. Jabłonowski w walce tej stracił dwóch zabitych na miejscu, trzech śmiertelnie rannych, między tymi był dzielny Karol Sawicki — i 11 lekko rannych. Rosjanie nie zdołali zabrać z placu boju siedmiu trupów i dwóch rannych, resztę 11 zawieźli do Taurog.

Podziel się w social media!

Metryka bitwy

Data: 27 IV 1863
Lokalizacja: Szakwicie
Terytorium: Litwa
Wynik: Zwycięstwo Polaków

Strony konfliktu

Powstańcy Styczniowi

Dowódcy: 

 

Zaangażowane siły:  

Imperium Rosyjskie

Dowódcy: 

 

Zaangażowane siły:  

Mapa bitew