Świerże – 25 III 1863 – (woj. sandomierskie)

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Stanisław Zieliński

Dłuższą przerwę w działaniach wojennych, od czasu opuszczenia Sandomierskiego przez Mariana Langiewicza, przerwało wystąpienie nowozorganizowanego w okolicy Chinowa oddziału Władysława Turkiettego, liczącego kilkuset ludzi.

Przeciw oddziałowi temu wyruszyły trzy kolumny rosyjskie , mianowicie: dwie kompanie piechoty z trzema armatami z Dęblina, dwie kompanie piechoty z Radomia, oraz kompania piechoty, szwadron huzarów i 150 kozaków ze Zwolenia.

Oddział powstańczy, zajmując silną pozycję, tak dzielnie przyjął pierwsze natarcie, że nieprzyjaciel, dawszy tylko dziewięć strzałów z dział, zaprzestać musiał dalszego ognia armatniego, gdyż stracił dwóch oficerów i większą część obsługi dział z powodu celnego ognia strzelców polskich.

Nastąpił bój zacięty, który trwał przez trzy godziny, wskutek którego Rosjanie uciekli w nieładzie, to przerzedzani skutecznym ogniem strzelców, to nacierani przez nieustraszonych kosynierów, chłopów z pod Wilanowa i Piaseczna.

Rosjanie stracili w tej potyczce blisko 50 ludzi, których zdążywszy tylko zebrać na jednym miejscu, zostawili na pobojowisku. Rannych na ośmiu furgonach zawieźli do Kazimierza. Po stronie powstańców poległo sześciu ludzi, między nimi jeden z najdzielniejszych strzelców Babski, obywatel miasta Warszawy, który sam obu oficerów artylerii strzałami z koni pozsadzał. Rannych mieli powstańcy trzech z tych jeden zmarł.

Podziel się w social media!

Metryka bitwy

Data: 25 III 1863
Lokalizacja: Świerże
Terytorium: Królestwo Polskie
Wynik: Zwycięstwo Polaków

Strony konfliktu

Powstańcy Styczniowi

Dowódcy:

 

Zaangażowane siły:

Imperium Rosyjskie

Dowódcy:

 

Zaangażowane siły:

Mapa bitew