Przewuźki – 29 XII 1864 – (woj. podlaskie)

Przeczytanie tego artykułu zajmie < 1 minutę
Autor: Stanisław Zieliński

Przez cały 1864 r., w chwili gdy już nigdzie powstania nie było, ks. Stanisław Brzózka dowodził konnym oddziałem 40 ludzi z którym ukrywał się stale w lasach łukowskich w pośrodku tzw. „błot Jackich" na wysepce złączonej wąskim przejściem z twardym brzegiem błota pokrytego zawsze wodą. Raz po raz wyruszał na wyprawę, ukazując się to tu, to tam.

I tak w połowie czerwca 1864 r. podsunął się o pół mili pod Siedlce, w nocy na 1 lipca widziano go z całym oddziałkiem w Drążgowie nad Wieprzem, aż 19 października wykryto jego schronienie i urządzono wyprawę na zatwardziałego partyzanta. Wyruszył z Warszawy Zankisow i znalazł jego kryjówkę, ale już opróżnione przez powstańców. Rozpoczęła się obława w całym Siedleckiem i wreszcie wychwytano większą część oddziałku.

Przy księdzu Brzózce zostało czterech towarzyszy. Z garstką tą nocował Brzózka z 28/29 grudnia we wsi szlacheckiej Przewużkach w zagrodzie Adama Przewuskiego. Tutaj wyśledził księdza Brzózkę i otoczył zagrodę porucznik rewelskiego pułku Tołmasow z 35 kozakami i 11 żołnierzami.

Kozacy znaleźli powstańców ukrytych w szopie. Wykryci powstańcy dali ognia do Rosjan, jednego z nich Popowa, zranili kolbą i wypadłszy z szopy uszli do pobliskiego lasu. Tołmasow spostrzegłszy ucieczkę, rzucił się za uchodzącymi, lecz raniony w bok, padł na ziemię. Podoficer Dembczanko ścigał dalej uchodzących, zabił dwóch, lecz ksiądz Brzózka ocalał.

Podziel się w social media!

Metryka bitwy

Data: 29 XII 1864
Lokalizacja: Przewuźki
Terytorium: Królestwo Polskie
Wynik: Zwycięstwo Polaków

Strony konfliktu

Powstańcy Styczniowi

Dowódcy:

  • Stanisław Brzóska

 

Zaangażowane siły: 

  • Oddział powstańczy (4 osoby)

Imperium Rosyjskie

Dowódcy:

  • Tołmasow
  • Dembczanko

 

Zaangażowane siły: 

  • Oddział kozaków (35 osób)
  • Oddział piechoty (11 osób)

Mapa bitew